Park Drwęskich, położony jest przy zbiegu ulic Królowej Jadwigi, Górna Wilda, Niedziałkowskiego, Topolowej i Wierzbięcice, jest jednym z najciekawszych, nie tylko na pograniczu Wildy i południowej części śródmieścia. Jego historia sięga XIX wiecznego, cmentarza, jak często w Poznaniu.
Charakterystyczną cechą parku jest to, że nie jest płaski – teren jest pofalowany, tworzący wyraźnie wzniesienie w kierunku ulic Topolowej i Niedziałkowskiego.
Od 1865 roku był tu cmentarz ewangelicki parafii Świętego Pawła. Skąd takie nachylenie? Był tu zewnętrzny stok obwałowań bastionu „Grolman”, części otaczającej Poznań w XIX wieku pruskiej twierdzy poligonalnej (otaczającej miasto pełnym, ciasnym pierścieniem).
Po likwidacji fortyfikacji na początku XX wieku zaniedbany cmentarz przekształcono w nietypowy park.
Około 1908 roku wytyczono pierwszą alejkę obsadzoną dębami szypułkowymi. Wcześniej znajdowała się w tym miejscu dolinka zwana Tamberloch. Potem urządzono tu Park Lubuski. W 2003 roku otrzymał on nową nazwę, upamiętniającą pierwszego prezydenta Poznania – Jarogniewa Drwęskiego (1918-1921) – oraz jego małżonkę Izabelę z rodu Amrogowiczów. Nazwa parku nawiązuje też do istniejącego w okresie międzywojennym pobliskiego Placu Drwęskiego
Nietypowym elementem jest skarpa od strony ulic Królowej Jadwigi i Górna Wilda, zagospodarowana małą architekturą ogrodową (głównie pergolami). W parku znajduje się również górka saneczkowa.
Na skraju parku, przy Wierzbięcicach, wybudowano w 1965 Pomnik Powstańców Wielkopolskich, zaprojektowany przez Alfreda Wiśniewskiego.
W latach 2019-2021 park przeszedł rewitalizację. Zniszczone asfaltowe alejki zastąpiono nawierzchnią z kruszywa mineralno-żywicznego, wybudowano nowe schody w miejsce starych, odnowiono kamienne murki, pergole i ławy.
Jak informuje Zarząd Zieleni Miejskiej, inwestycja obejmowała również umocnienie skarpy od strony ul. Niedziałkowskiego oraz jej obsianie trawą. Park wzbogacił się też o nowe rośliny: 39 drzew (między innymi dęby, ambrowce, głogi, grusze, klony, lipy i śliwy) oraz ponad pięć tysięcy krzewów iglastych i liściastych.
Ponadto na umocnionej skarpie od strony ulicy Niedziałkowskiego zamontowano także elementy małej architektury, w tym stojaki rowerowe. Powstały też dwa nowe place zabaw – pierwszy ogrodzony, przeznaczony dla młodszych dzieci (z bujakami, huśtawką i piaskownicą) oraz drugi dla dzieci starszych, wyposażony między innymi w karuzelę, linarium, „bocianie gniazdo” i zestaw do wielu zabaw. Wcześniej w parku powstała siłownia plenerowa oraz strefa street workut.
Projekt zrealizowano w ramach Poznańskiego Budżetu Obywatelskiego, a jego celem była poprawa estetyki i funkcjonalności parku.
Podczas prac natrafiono na skupisko kości od strony ulicy Niedziałkowskiego. Prawdopodobnie w tym miejscu założono w latach 50-tych ubiegłego wieku ossuarium (miejsce do przechowywania szczątków wydobytych wskutek ekshumacji), do którego wrzucono doczesne szczątki zmarłych po likwidowanych grobach. Wydobyte kości złożono do sześciu trumienek ekshumacyjnych i po ekspertyzie sądowej pochowano w kwaterze ewangelickiej na cmentarzu Miłostowskim.
Park Izabeli i Jarogniewa Drwęskich zajmuje blisko cztery hektary. Znajdują się tu między innymi dwa place zabaw siłownia plenerowa oraz miejsce do ćwiczenia kalenistyki (to forma treningu siłowego, która wykorzystuje ciężar własnego ciała do budowania siły, wytrzymałości, gibkości i koordynacji). W 1985 roku park został wpisany do rejestru zabytków.
anka
Zobacz galerię zdjęć:
